بعد از اتمام پخش "سحر نزدیک است" که حدود 15 یا بیست دقیقه بود از تعدادی از دوستان مشهدی تقدیر شد.

محسن اسدی ، مجید ادیبی،محمود آزادنیا و خانم شوقی تقدیر شدگان این بخش بودند.

 جمعیّت برای بازدید از نمایشگاه و پذیرایی وارد سالن شدند.

                                                                           اثرم که در در نمایشگاه بود

10 دقیقه بعد دوباره در آمفی تئاتر نشستیم تا بخش دوم همایش را طی کنیم. کسانی که سوال خود را روی برگه های کوچکی که از ابتدای همایش توزیع شده بود ،نوشته بودند پاسخ خای خود را می گرفتند.

این پرسش و پاسخ ها هم 15 دقیقه ای به طول انجامید.

                                          من در حال صحبت با آقای زره ساز معاون حوزۀ هنری خراسان رضوی

بعد از این ماجرا سالن دوباره تاریک شد تا بهرام عظیمی روی کارهای کاریکاتورش که روی پرده به نمایش در می آمد، صحبت کند.

بهرام از روی صبر و حوصله و یا به قول خودش "چاخانیستی" ویژه ای که داشت ،در مورد کارهایش توضیح داد.

از سوژه و تکنیک اجرا گرفت تا خاطراتی که از هر کدام از آنها داشت...

بعد از اتمام این بخش تعدادی از انیمیشنهای کوتاه و تبلیغاتی عظیمی به نمایش درآمد تا چاشنی همایش باشد.

پانزده دقیقه ای از ساعت هشت می گذشت که  ورک شاپ به پایان رسید و عظیمی مورد تشویق دوستارانش واقع شد.

روز جععه 27/2/87:

   ساعت 30/8 بود که به سمت نگارخانه اشراق حرکت کردم. می خواستم ماشین بگیرم که دیدم تاکسی 133 منتظر مسافر است. جلو که رفتم دیدم راننده توی ماشینش مشغول مطالعۀ و تمرین زبان انگلیسی است. یک عالمه کارت توی یک جعبه داشت.(از همین جعبه ها که برای تقویت حافظه در بازار هست.) سریع آنها را جمع و جور کرد و مقصدم را پرسید...

آدم جالبی بود ...تا رسیدن به نگارخانه کلی با هم صحبت کردیم...،گفت:" دارم برای پیام نور می خوانم".

نگاهش کردم، برایم جالب بود که آدمی با سنی حدود 35 سال هنوز ارادۀ ادامۀ تحصیل داشته باشد، و به یاد  چارلز داروین افتادم که می گفت: "شرایط سخت برای ادامه حیات موجودات را وادار به تغییر می کند..."

رانند می گفت:" بقیۀ راننده ها مرا مسخره می کنند چون من با آنها بر نمی خورم و اهل شوخی و مزحکه بازیهای الکی نیستم. دوست دارم یا مطالعه کنم و یا درس بخوانم" و می گفت:" من جزو دسته سوم از آن چهار بیتی معروفم که می گه: "...آنکس که نداند و بداند که نداند/ لنگان خرک خویش به منزل برساند"...."

خوشحال بودم که همچین آدمی به پستم خورده بود، چون به نوعی روحیه می گرفتم.

ساعت 9 بود که به نگارخانه رسیدم.

بچه ها در یک جمع خودمانی در سالن نمایشگاه میزها را کنار هم گذاشته ونشسته بودند . بهرام عظیمی هنوز نیامده بود . محسن اسدی وسایل کار را مهیّا می کرد.

...مدادرنگی ،پاستل،اشتین باخ و فابریانو، راپید و مداد و اکرلیک و ...حاضر بود، فقط مرد کار کردن می خواست!

گفتن با موضوع مسابقۀ دائجون کره کار می کنیم(سنت ــ آینده ــ آزاد) .